Polskie Drużyny Strzeleckie

Zaczęło się od rozłamu w tajnej Organizacji Młodzieży Narodowej. Jedną z jej grup składowych był Związek Młodzieży Polskiej (tzw. „Zet”). Młodym ludziom nie spodobała się ugodowa polityka prowadzona przez Narodową Demokrację. Młodzi rozłamowcy z Zetu utworzyli w maju 1909 roku Organizację Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”. Pod koniec 1909 roku w numerze okazowym „Zarzewia” (czasopisma definiującego stanowisko ideowe nowego ruchu niepodległościowego) członków nowej organizacji określono jako „zarzewie narodowego postępu” zdolnego „sztandar wolności ponieść dalej”.

W październiku 1911 roku Organizacja Młodzieży Niepodległościowej Zarzewie rozpoczęła organizację jawnej organizacji – Polskich Drużyn Strzeleckich. Ich komendantem naczelnym został Henryk Bagiński. W październiku zgłoszono zawiązanie I Polskiej Drużyny Strzeleckiej we Lwowie i postanowiono utworzyć II PDS. w Krakowie. Głównymi inicjatorami powstania nowej organizacji oprócz wspomnianego Bagińskiego byli późniejsi legioniści: Mieczysław Neugebauer i Marian Januszajtis.

Wyszkolenie w Polskich Drużynach Strzeleckich prowadzono w podobny sposób jak w Związku Strzeleckim. Obie organizacje współpracowały ze sobą opracowując jednolite regulaminy poszczególnych służb i ujednolicając sposób przeprowadzenia oraz zakres wyszkolenia wojskowego. Również umundurowanie obu organizacji było podobne. Ta bliska współpraca doprowadziła w chwili wybuchu wojny do oddania komendy nad Polskimi Drużynami Strzeleckimi Józefowi Piłsudskiemu.

Na dzisiejszym zdjęciu prezentuję pododdział Polskich Drużyn Strzeleckich. Niestety nie dysponuję żadnymi informacjami o widocznych drużyniakach. Na odwrocie fotografii znajduje się adnotacja „Pro memoria do akt 2/4 915”. Nie pozwala to także na ustalenie choćby przybliżonej daty zrobienia zdjęcia.

Warto zwrócić uwagę na widoczne na maciejówkach każdego z druzyniaków tzw. blachy – odznaki noszone od 1 października 1913 roku. Widnieją na nich orły stylizowane na jagiellońskie. Odznaki te miały formę pieczęci PDS. Autor projektu odznaki – Władysław Winiarski – miał powiedzieć: „Co tu dużo gadać. Mamy swoją drużyniacką pieczęć, walmy ją każdemu drużyniakowi na czoło – i koniec”.

Za oznaki stopni służyły sznurki do gwizdków. Są one widoczne u kilku drużyniaków ale trudno ustalić ich kolor a w konsekwencji ustalić czy ich właściciele są podoficerami czy oficerami.

U dwóch siedzących pośrodku osób widać patki – u jednego z jednym paskiem (zastępowy lub dowódca 4 plutonu w kompanii w zależności od koloru patki) a u drugiego z dwoma paskami (plutonowy lub dowódca 1 plutonu w kompanii w zależności od koloru patki).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *