Zdzisław Wincenty Przyjałkowski cz. 2

O losach bohatera poprzedniego wpisu po 1 listopada 1918 roku wiadomo chyba więcej niż o jego udziale w epopei legionowej. Na prezentowanym zdjęciu to oficer widoczny pośrodku. Po zwolnieniu z obozu internowania w Beniaminowie, Przyjałkowski udał się do Lwowa, w którym spędził ponad pół roku. Tutaj rozpoczął udział w walkach o granice Polski uczestnicząc w obronie Lwowa.

Plan obrony miasta opierał się na podzieleniu frontu początkowo na pięć a ostatecznie na sześć odcinków. Zdzisław Przyjałkowski bronił Lwowa na odcinku 1 tj. od ul. Pelczyńskiej po Wulkę i Szkolę Kadecką.

Od lutego 1919 roku do końca 1920 roku losy Przyjałkowskiego związane są z 21 pułkiem piechoty. Pułk brał udział w walkach na froncie ukraińskim, wołyńskim i litewsko – białoruskim. Uczestniczył także w obronie Warszawy i późniejszych akcjach pościgowych za wycofującym się nieprzyjacielem. Szlak bojowy pułku zakończył jako jego dowódca.

Okres powojenny to początek wspaniałej kariery wojskowej Przyjałkowskiego. Zakończył się on objęciem dowództwa piechoty dywizyjnej 1 Dywizji Piechoty legionów a następnie dowódcą 15 Dywizji Piechoty. W marcu 1939 roku nasz bohater został awansowany do stopnia generała brygady.

W kampanię wrześniowej gen. Przyjałkowski walczył na Pomorzu i w bitwie nad Bzurą. Po upadku Warszawy dostał się do niewoli i resztę wojny spędził w oflagu w Murnau. Po wyzwoleniu obozu osiadł w Szwecji. Do Polski nie dane mu było już niestety powrócić.

Zasługi bojowe Zdzisława Przyjałkowskiego zostały nagrodzone:

orderem Virtuti Militari 5 klasy,

Krzyżem Niepodległości,

Krzyżem Walecznych – siedmiokrotnie !!!!!

Był także kawalerem odznaczeń czechosłowackich, francuskich (Legia Honorowa), jugosłowiańskich i rumuńskich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *